De 40-jarige Robin uit Tilburg groeide op met Willem II als rode draad in zijn leven. Als kind stond hij al op de tribune met zijn familie en later als fanatieke supporter die geen wedstrijd wilde missen. Het stadion voelde als een tweede thuis, een plek waar alles samenkwam: vriendschap, passie en beleving.

Zijn leven veranderde abrupt na een zwaar fietsongeluk, waarbij hij ernstig hersenletsel opliep. Wat volgde was een lange en intensieve revalidatieperiode, waarin Robin opnieuw moest leren praten, lopen en functioneren. Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg hij later ook te maken met epilepsie, waardoor hij afhankelijk werd van hulp in het dagelijks leven.

De dingen die ooit vanzelfsprekend waren, werden ineens onbereikbaar. Zelfstandig naar het stadion gaan, zijn club aanmoedigen en samen zijn met vrienden op wedstrijddagen: het leek verleden tijd. 

Juist in die moeilijke periode gaf de club hem steun. Spelers en supporters leefden met hem mee en lieten zien dat hij er nog altijd bij hoorde. Via het project Willem II Maatjes kreeg Robin opnieuw perspectief. Hij werd gekoppeld aan Mechteld, een vrijwilliger die hem begeleidt tijdens wedstrijddagen. Wat begon als praktische ondersteuning, groeide al snel uit tot een bijzondere band.